Reply to comment

Probudi me onda
kad olujne budu
padale kiše,

Probudi me
i kad riječi
postanu tiše.

Probudi me
kad lišće sa grana
prestane da se njiše.

Probudi me
kad se suza
sa lica obriše,

Probudi me
kad usne ne budu
tebe ljubile više.

Probudi me
kad oko srca
prestane tuga da me stišće,

Probudi me opet
Kad duša počne
ljubav da ište.

Daliborka Pešut Mandić, Kanada
Avgust 2009. godine