Reply to comment

14.07. ponedeljak - Dobro jutro! Današnji dan započinjemo malo kasnijim ustajanjem.

Ovde nemamo doručak, ali ko može da odoli svežim mirišljavim kroasanima iz susedne pekare i džemu od pomorandže. Posle dobre klope, možemo da se otisnemo u istraživanje samog grada i njegove okoline. Jer, verujte mi na reč, ima šta da se vidi. Grad je okružen vinogradima, kakve u životu nismo videli. Naravno to ćemo i proveriti na licu mesta.

Prvi predlog za danas bio bi kraći izlet van grada. Raspitaćemo se na recepciji hotela da nam preporuče koji je Chateaux najbliži.

Vinsku regiju Bordoa, najveću i najpoznatiju na svetu, sačinjava sedam oblasti. U svakoj od njih proizvode se određene vinske sorte, stotinama godina unazad. Naime, svoju svetsku slavu i bogatstvo, grad duguje upravo vinima, čija je proizvodnja procvetala još u srednjem veku, nakon ulaska Bordoa u sastav engleske kraljevine, za vreme Henrija II.

U najvećoj i najpoznatijoj oblasti Entre-Deux-Mers koja se nalazi istočno od grada, oivičena rekama Garonom i Dordonjom proizvode se uglavnom, bela vina, dok se za oblast Medoc, koja se prostire od suprotne strane grada do atlantske obale, vezuju isključivo crvena vina. Pored ovog, trebalo bi da znate da se sva vina u regiji Bordoa proizvode od pet osnovnih tipova grožđa: Cabernet Franc, Cabernet Sauvignon, Merlot, Petit Verdot i Malbec. Tradicionalna institucija vinskih „dvoraca“ (Chateaux), kojih ima više od 5000, a koji se vezuju isključivo za vinski region Bordoa, očuvala se do danas. U svakom Chateaux-u proizvodi se druga vrsta vina, od grožđa iz sopstvenih vinograda. Sistem klasifikacije bordojskih vina, u odnosu na Chateaux u kojem se proizvode, ustanovljlen je još na pariskoj Svetskoj izložbi 1855.godine, za vreme Napoleona III, još uvek se primenjuje. Zato se pripremite da nabavimo bar neku flašu ovog svetski poznatog vina, a možda da nešto i glocnemo.

Nastavljamo ovaj zanimljivi dan povratkom u grad.

Prvo da krenemo od centralnih gradskih ulica. Prethodnog dana pomenuli smo i Aveniju Viktora Igoa, koja je jedna od nekoliko glavnih saobraćajnih arterija, i formirana je baš u periodu, kada su izgrađeni i veliki blokovi zgrada koji čine današnje gradsko jezgro. Ipak, retke srednjovekovne civilne građevine bile su pošteđene rušenja, poput gotičko-renesansnog Grosse Cloche – velike sahat kule i zvonare nekadašnje gradske većnice, kroz koju se ulazi u četvrt La Rouselle.

Šetnja njenim uskim ulicama, oivičenim pomalo zapuštenim fasadama elegantnih kamenih kuća dovodi nas do najznačajnijeg i najvećeg sakralnog zdanja Bordoa – katedrale Saint Andre. Ova velika bazilika u kojoj se odigralo već pomenuto venčanje Elonore Akvitanske i Anrija Platanženea, a koju je Papa Urban II osvštao još 1096.godine, svoj današnji gotički izgled dobija tokom XIV i XV veka. Pred katedralom se nalazi prostrani trg, na kojem se nalazi i današnja gradska većnica, smeštena u Palais Rohan. Krenuvši ka obližnjem Muzeju lepih umetnosti, nailazimo na neobičnu, ultramodernu zgradu Tribunal de Grande Instance, sa neobičnim, „kruškastim“ delovima koji štrče iz njene staklene fasade i talasastog krova. Radi se o delu poznatog francuskog arhitekte Richard Rogers, koji je radio pariski Pompidu centar sa Rencom Pjanom. Zgrada je iz 1997.godine, a pomenuti kruškasti elementi, u kojima se nalaze sudnice, predstavlljaju reminiscencije na staru tvrđavu Fort du Ha, koja se tu nekada nalazila. Sam Muzej lepih umetnosti, koji je smešten u jedno od krila gradske većnice, iznenadiće nas bogatstvom svojih kolekcija. Pored verovatno najpoznatije slike koja se nalazi u ovom muzeju – „Grčka na ruševinama Misolongija“ Ežena Dleakroa, mogu da se vide i sjajna dela Ticijana, Veronezea, Rubensa, Van Dajka, te Koroa, Renoara i Matisa. Doduše, nemaju ni jedno Gojino delo, iako je čuveni španski slikar, ovde proveo svoje poslednje godine života. U njegovoj neposrednoj blizini nalaze se Muzej primenjenih umetnosti, Prirodnjački muzej i Muzej Žan Mulen, posvećen francuskom pokretu otpora u Drugom svetskom ratu.

Obilazak nastavljamo nasumičnom šetnjom uskim uličicama starog kvarta Saint Pierre, prepunom turista. Srce ove četvrti je pešačka ulica Sinte Catherine, najduža ovog tipa u Evropi, sa mnogobrojnim prodavnicama najpoznatijih modnih proizvođača, starinskim poslastičarnicama i vrhunskim restoranima sa viševekovnom tradicijom. Sveukupan ambijent starog dela grada sa prometnim ulicama, monumentalnom arhitekturom i luksuznim izlozima, izrazito je kosmopolitski. To ne može da se oseti ni u jednom drugom francuskom gradu njegove veličine. Veliki broj emigranata iz bivših francuskih kolonija, pridošlih naročito u periodu posle Drugog svetskog rata, uslovio je i pojavu brojnih restorana lokalnih kuhinja, koji svojom raznovrsnošću i mirisima samo doprinose takvoj atmosferi. Ulicom Saint Catherine dolazi se do Place de la Comedie, na kojem se nalazi monumentalno pozorište Grand Theatre, delo arhitekta Victor Louis. O značaju ovog zdanja, građenog za vreme Luja XV i Luja XVI, u istoriji francuske arhitekture govori i podatak da je pariska Opera Charles Garniera, nastala skoro vek kasnije, njena čista imitacija. Preko puta nje, nalazi se Maison du Vin, smeštena u prelepoj zgradi iz iste epohe, čiji oštar ugaoni završetak isturen ka trgu neodoljivo podseća na njujorški Flatiron Building s početka XX veka.

Laku noć! Sutra krećemo u svoju prvu borbu sa bikovima Pamplone.

Do skorog viđenja!

Nerro, Wikipedia (deo teksta i fotografija)

2008. godina

Do skorog viđenja!